Mijn verhaal

[PaulWJ1974]

Hallo allemaal,

Ik heb ik 2004 een liesbreukoperatie gehad (29 jaar), welke gecompliceerd raakte door een arteriële bloeding (arteria epigastrica), ik ben volgens het medisch dossier 800cc bloed verloren. Er is een extra infuus geplaatst in mijn voet. De dagopname werd verlengd met een nacht i.v.m. laag Hb en lage bloeddruk.
De volgende dag mocht ik met ontslag, ik ben letterlijk strompelend uit het ziekenhuis gegaan, de enige verpleegkundige interventie was het aanbieden van een rolstoel. Op de ontslagdag heb ik laat in de avond de huisartsenpost gebeld, die twijfelde aan trombose. Ik kreeg een Dicplofenac supp.
In de weken erna ben ik regelmatig naar de vervangende huisarts gegaan, welke alleen Paracetamol met codeïne voorschreef. Ik kon nauwelijks lopen, fietsen, staan enz..

Bij de controle in het ziekenhuis 14 dagen na OK, mijn verhaal gedaan. Mijn been was: warm, dik, rood en pijnlijk. Geen actie van de arts, aangezien hij mijn klachten niet bij de liesbreuk operatie kon plaatsen en het been niet glansde, bij trombose moest dat (?!).
Mijn eigen huisarts was na een ruime drie weken terug van vakantie en stuurde me direct door naar het ziekenhuis op verdenking van trombose.

Echo, röntgen, bloedafname, internist, een halve dag verder was de diagnose bevestigd. De internist heeft steunkousen voorgeschreven, maar is vergeten om het been te laten zwachtelen of confectie steunkousen te regelen.

De eerste steunkous was een rondbrei klasse twee tot de knie, aangezien de internist niet had doorgegeven welke steunkousen ik nodig had.
De huisarts heeft me terug gestuurd, ik kreeg steunkousen tot de lies met buikband, alsnog klasse 2. De kousen waren echter verkeerd aangemeten, ze waren veel te lang. Hierdoor is er verkeerde druk uitgeoefend. Ik kreeg geen andere kousen van de verzekering, 14 maanden wachten!

Binnen een jaar waren alle medische blunders gaan leiden tot open been (30 jaar oud). De dermatoloog van hetzelfde ziekenhuis had steunkousen klasse 3 moeten voorschrijven.... Nee hoor.......

In 2007 heb ik besloten om over te stappen naar een ander ziekenhuis, daar kwam ik er achter dat de steunkousen niet goed waren, ik moest klasse 3 hebben. Ik had enkele maanden ervoor vervangende klasse 2 kousen gehad. Hoeveel moeite je moet doen om een artsen voorschrift te laten uitvoeren! Uiteindelijk kreeg ik de klasse 3 kousen, drie jaar na de operatie... Te laat!!

De open been is wisselend en is vergroot en zit sinds 2010 op de beide kanten van mijn enkel.
Sinds 2010 heb ik ieder half jaar nieuwe steunkousen.

De eerste jaren had ik het vertrouwen dat ik beter zou worden. Vanaf 2008 kwam ik tot inzicht dat ik een chronische aandoening had. In 2009 kwam ik er op internet achter dat ik PTS heb (Post Trombotisch Syndroom).
Ik zit nog steeds in een acceptatie en verwerkingsfase. Ik heb hulp van een psycholoog.
Inmiddels kan ik mijn werk niet meer uitvoeren, ik zit een een traject om passend werk te vinden.
Ik sta ingeschreven voor een gelijkvloerse woning, ik heb veel moeite met het oplopen van de trap.
Ik heb huishoudelijke hulp, hulpmiddelen zijn in aanvraag. Ik heb over een aantal maanden een andere auto welke aangepast gaat worden.
Oude hobby's welke niet meer konden ben ik vanaf 2010 aan het vervangen.

Ik ben in 2009 begonnen met een letselschade zaak, eerst bij een LSA advocaat. Die bakte er niets van, fouten, geen acties. Na bijna een jaar was er nog niets rond.
Ik ben in 2010 overgestapt naar een letselschade bureau en die hebben het medisch rapport opgesteld. Binnen enkele maanden is dit geheel klaar (er ontbreken nog gegevens).

Ik heb geen risicofactoren om trombose en/ of PTS te krijgen (geen diabeet, geen overgewicht, geen erfelijke eigenschappen), waarom heeft het zover kunnen komen?

Een kleine operatie, vele fouten, een verwoest leven.
Ik ben aan het terugkrabbelen en binnen enkele jaren heb ik een nieuw aangepast leven.

Paul